Hoje é um dia particularmente importante para o movimento esperantista brasileiro. Pedro Jacintho Cavalheiro, presidente da Liga Brasileira de Esperanto, recebeu hoje (publicação de 13/11/2006) a comenda da Grã-Cruz da Ordem do Ipiranga. Essa condecoração é graças a relevância de seu trabalho no contexto do Palácio Bandeirantes, sede do governo paulista, onde foi nomeado Conselheiro do Conselho de Honrarias e Mérito do Estado. No entanto, ele não recebeu a medalha hoje. Por que? Por causa do Esperanto. O Pedro teve a petulância de pedir ao Secretário da Casa Civil que adiasse a cerimônia de recebimento da medalha, pois gostaria que a cerimônia fosse aberta para todos do palácio e seus familiares. Ele tem 3 turmas de Esperanto no Palácio, com muitos alunos, e gostaria que os seus alunos o vissem receber a honraria. E o governador, muito respeitosamente, ao professor de

Esperanto reagendou a cerimônia para o próximo dia 28. Nesta data, ocorrerá uma cerimônia aberta para todos e ele então receberá a digna comeda, apesar dela ja ser válida a partir de hoje, data de publicação do decreto. Cliquem na imagem para ver o decreto ampliado para leitura.

(Ao lado: Momento da Comemoração da Posse do Pedro Cavalheiro: condecoradores e alunos de Esperanto no Palácio Bandeirantes) 

(Clique na foto para ampliar) 

Abaixo colocamos o texto e mais fotos, que ele escreveu para diretoria comunicando o fato, mas que julgamos interessante pelas peculiaridades que ocorreram. É um e-mail em Esperanto do Pedro relatando o seu encontro com  o secretário da Casa Civil sobre o pedido de fazer a cerimônia de uma forma pública para que seus alunos de Esperanto e familia pudessem presenciar.

Jen preskaŭ nekredebla ago mia. Mi mem ridas private post tiaj aŭdacoj miaflanke.
Mi anoncis al miaj gelernantoj de Esperanto tie ĉi en la palaco pri mia honorigo. Ĉiuj ĝojiĝis kaj decidis partopreni la solemnon. SED, ĉar mi estas membro de la konsilantaro, la Sekretario de la Civila Domo decidis doni al mi la medalojn kaj diplomo kiel Gran Kruco en privata ceremonio.

 Bone, mi iris al la kabineto lia, kie troviĝis la prezidanto de la Konsilantaro pri Honoroj kaj Merito, por ricevi mian honorigon sed, mia mieno ne estis tute bona pro miaj gelernantoj kaj ankaŭ pro miaj filoj kiuj decidis ĉeesti la eventon por suprizigi mim. Bone, mi avertis al Sonia kaj ŝi avertis ilin. 

 Ni komencis babili kaj subite la sekretario demandis al mi: 

"Ĉu estas bone por vi ricevi hodiaŭ viajn medalojn?"

Kaj mi respondis: "Via moŝto, ĉu vi scias ke mi estas la instruisto de Esperanto tie ĉi en la palaco?"
Li: "Ne..."
Mi: "ha, bone. Okazas ke ĉiuj gelernantoj miaj, kiuj estas funkciuloj de la Palaco, ŝatus partopreni tiun momenton, ĉar mi anoncis, sed ili ne povas ĉar estas privata solemno"
Li: "Ĉu vi preferus apertan solemnon?"
Mi: "Jes. Pro ili, jes."
Li: "Do, senprobleme! Ni agendu novan daton! Oficiale valoras la publikigo de la Dekreto kiu nomumas vin kaj tio okazis hodiaŭ, ĉu ne? La materiaj objektoj estas nur detaloj".
Mi: ho, jes!
 
Li vokis lian sekretariinon kaj antaŭ la surprizitaj okuloj de la Prezidanto de la konsilantaro, agendis novan daton: la 28-an, ĉimonate, je la 9-a matene. Nun mi estas multe pli feliĉa ĉar ne estos nur Pedro kiu ricevos tiun medalon sed, la instruisto de Esperanto kaj ĉiuj en la Palaco ekscios kaj parolos pri la fakto ke instruistoj de Esperanto estas specialaj personoj.
 
:o)
Kun ĝojo,
Pedro Cavalheiro.
(Mi alkroĉas la publikigon pri la Honorigo por ke vi ĝuu)